Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Toczenie

Programowanie toczenia

Programowanie obróbki na tokarkach odbywa się na układzie współrzędnych X, Z







Przemieszczanie liniowe mogą być
programowane w układzie absolutnym
(bezwzględnym) lub przyrostowym
(inkrementalnym)

Przemieszczanie w X możemy programować poprzez podanie współrzędnej (promienia) lub średnicy.Sposób może być różny w zależności od systemu sterowania i ewentualnie wpisania odpowiedniej funkcji: G 26 oznacza programowanie osi X jako promienia (współrzędnej) G 27 X jako średnica.Teraz rzadko kiedy przy tokarkach stosuje sie X jako promień po prostu wpisując średnice jest nam zdecydowanie łatwiej.


Toczenie w układzie absolutnym

Programowanie w układzie absolutnym wywołane funkcją G 90, jest najbardziej spotykanym sposobem programowania ze wzgledu na zrozumiałość programu.Wymaga ono określenia punktu odnioesienia przestrzeni roboczej tokarki, tzw. punktu zerowego przedmitu względem którego będziemy przestawiać narzędzia. W przypadku gdy przemieszczamy tylko w jednej osi X lub Z to drugiej nie zapisujemy np:

Zapis ruchu w układzie absolutnym (dla rysunku poniżej)

N ..G 90             (narzędzie w punkcie wyjściowym)
N..X 20 Z 0       (narzędzie w punkcie P0 X jako średnica)
N..Z -10             (ruch narzędzia do punktu P1 )
N..X 40 Z -30     (ruch do punktu P2 )
N..X 60              (ruch do punktu P3 )

Programowanie w układzie absolutnym należy do łatwiejszego ze względu na przejrzystość programu, przyrostowo programuje się czasami przy bardziej skomplikowanych detalach, można i przy prostych ale po co komplikować sobie życie.


Programowanie przyrostowe

Programowanie w układzie przyrostowym (funkcjaG 91 ) polega na podawaniu kolejnych przyrostów drogi narzędzia w odniesieniu do położenia poprzedzającego przyrost.Znak przyrostu + lub - oznacza kierunek przyrostu zgodny lub przeciwny do osi maszyny.Przy tym sposobie programowania nie musimy określać punktu zerowego detalu.

N...G 91      (narzędzie w punkcie startu)
N...X -20 Z -70       (ruch narzędzia do punktuP0 )
N...Z -9                   (ruch do puktu P1 )
N...X 10 Z -18        (ruch narzędzia do punktu P2 )
N...X 10                 (ruch do punktu P3 )
N...Z 97                 (ruch do punktu początkowego)


Punkt zerowy przedmitu

Punkt zerowy jest określany w układzie absolutnym względem punktu zerowego tokarki.Określenie punktu zerowego detalu jest jest wywoływane funkcją G 54 (G 55, G 56, G 57).WspółrzędneX, Z zaprogrzamowane w bloku z funkcją G 54 oznaczają wielkość przesunięcia układu odniesienia w stosunku do punktu zerowego obrabiarki. System sterowania będzie teraz odnosił wszystkie zaprogramowane wielkości względem tego punktu zerowego. Na przykład zapisując w bloku N ..G 54 X 0 Z 170 powoduje przesunięcie punktu odniesienia o 170 mm w porównaniu do punktu zerowego obrabiarki w osi Z .

Po uruchominiu i wyzerowaniu obrabiarki (ustaleniu punktu referencyjnego) na monitorze ukarzą się wartości od punktu zerowego maszyny do punktu odniesienia narzędzia.

Dopiero po uruchomieniu programu z funkcjąG 54 powoduje podanie wartości od punktu zerowego przedmiotu do punktu odniesienia narzędzia (korekcji, ofsetu).

Punkt zerowy detalu można określić w dowolnym punkcie roboczym maszyny, ale najkorzystniej dać go na czole detalu ze względu na możliwość pomyłki przy przeliczaniu współrzędnych w trakcie programowania obróbki.

Funkcja G 53 jest odwołaniem G 54 tzn. powrotem do odniesienia co do punktu zerowego maszyny.

W niekturych systemach sterowania do ustalenia punktu zerowego detalu używamy również funkcje:G 55, G 56, G 57, co umożliwia przesunięcie punktu zerowego bez wprowadzania korekcji narzędzi.

Coraz częściej w nowoczesnych maszynach stosuje się ustalanie punktu zerowego poprzez sondę pomiarową, pomiar ten jest zdecydowanie dokładniejszy i łatwiejszy, ponieważ maszyna sama zapisuje wartości w swoją bazę przedmiotów.


Programowanie przemieszczeń linniowych jałowych

Programomowanie przemieszczeń bez styczności do materiału programujemy za pomocą funkcji G 00 tzw. posuw szybki najwiekszy wynikający z prędkości maszyny (przy pierwszej puszczanej sztuce mamy możliwość puszczenia z wolniejszym posuwem za pomocą odpowiedniego pokrętła zazwyczaj jest od 5% możliwości obrabiarki do 100%). Wprzypadku gdy programujemy współrzędne dwuch osi ruch odbywa się po skosie czyli najkrótszej drodze w linni prostej.

Programowanie małych przemieszczeń rzędu paru mm warto wpisywać większy posuw F niż męczyć maszynę dużymi obciążeniami dynamicznymi wpływa to na oszczedzanie układów napędowych obrabiarki, poza tym nawet dla ucha te skoki maszyny są nieprzyjemne.


Programowanie robocze

Ruchy robocze programujemy funkcją G 01 -interpolacjalinniowa z ruchem roboczym. Przemieszczanie z tą funkcją odbywa się w linni prostej.

W przypadku gdy w jednym bloku damy przemieszczenie w osi X i Z wtedy tokarka wykona stożek czyli przemieści narzędzie w obu osiach równocześnie od punktu A do B:


Programowanie interpolacji kołowej

Do programowania przemieszczeń po łuku uzywamy funkcji :
G 02 -interpolacja kołowa zgodna z ruchem wskazówek zegara
G 03 - interpolacja kołowa przeciwna do wskazówek zegara

Programowanie przemieszczenia polega na podaniu współrzędnych X i Z , oraz parametrów interpolacji kołowej:
I - odległość środka koła od poczatku łuku w osi X
K - odległość środka koła od początku łuku w osi Z